|
| |
 |
Tytuł III. Ogólne przepisy
o zobowiązaniach umownych
|
Art. 384 [Związanie wzorcem, konsument] § 1. Ustalony przez jedną ze stron
wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów, wzory umów, regulaminy wiążą
drugą stronę, jeżeli zostały jej doręczone przy zawarciu umowy.
§ 2. W razie gdy posługiwanie się wzorcem jest w stosunkach danego rodzaju
zwyczajowo przyjęte, wiąże on także wtedy, gdy druga strona mogła się z
łatwością dowiedzieć o jego treści. Nie dotyczy to jednak umów zawieranych z
udziałem konsumentów, z wyjątkiem umów powszechnie zawieranych w drobnych,
bieżących sprawach życia codziennego. § 3. (uchylony) § 4. Jeżeli jedna ze stron
posługuje się wzorcem umowy w postaci elektronicznej, powinna udostępnić go
drugiej stronie przed zawarciem umowy w taki sposób, aby mogła ona wzorzec ten
przechowywać i odtwarzać w zwykłym toku czynności. § 5. W przypadku umowy
ubezpieczenia przepisy niniejszego tytułu stosuje się do stron umowy, także gdy
ubezpieczający nie jest konsumentem.
Art. 384[1] [Zobowiązanie ciągłe] Wzorzec wydany w czasie trwania stosunku
umownego o charakterze ciągłym wiąże drugą stronę, jeżeli zostały zachowane
wymagania określone w art. 384, a strona nie wypowiedziała umowy w najbliższym
terminie wypowiedzenia.
Art. 385 [Sprzeczność z umową, wykładnia] § 1. W razie sprzeczności treści umowy
z wzorcem umowy strony są związane umową.
§ 2. Wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób
zrozumiały. Postanowienia niejednoznaczne tłumaczy się na korzyść konsumenta.
Art. 385[1] [Niedozwolone klauzule] § 1. Postanowienia umowy zawieranej z
konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego
prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając
jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień
określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli
zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.
§ 2. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są
związane umową w pozostałym zakresie. § 3. Nie uzgodnione indywidualnie są te
postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W
szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy
zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. § 4. Ciężar dowodu, że
postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to
powołuje.
Art. 385[2] [Ocena umowy] Oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi
obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę
jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku
z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny.
Art. 385[3] [Katalog] W razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi
postanowieniami umownymi są te, które w szczególności:
1) wyłączają lub ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za szkody na
osobie,
2) wyłączają lub istotnie ograniczają odpowiedzialność względem konsumenta za
niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania,
3) wyłączają lub istotnie ograniczają potrącenie wierzytelności konsumenta z
wierzytelnością drugiej strony,
4) przewidują postanowienia, z którymi konsument nie miał możliwości zapoznać
się przed zawarciem umowy,
5) zezwalają kontrahentowi konsumenta na przeniesienie praw i przekazanie
obowiązków wynikających z umowy bez zgody konsumenta,
6) uzależniają zawarcie umowy od przyrzeczenia przez konsumenta zawierania w
przyszłości dalszych umów podobnego rodzaju,
7) uzależniają zawarcie, treść lub wykonanie umowy od zawarcia innej umowy, nie
mającej bezpośredniego związku z umową zawierającą oceniane postanowienie,
8) uzależniają spełnienie świadczenia od okoliczności zależnych tylko od woli
kontrahenta konsumenta,
9) przyznają kontrahentowi konsumenta uprawnienia do dokonywania wiążącej
interpretacji umowy,
10) uprawniają kontrahenta konsumenta do jednostronnej zmiany umowy bez ważnej
przyczyny wskazanej w tej umowie,
11) przyznają tylko kontrahentowi konsumenta uprawnienie do stwierdzania
zgodności świadczenia z umową,
12) wyłączają obowiązek zwrotu konsumentowi uiszczonej zapłaty za świadczenie
nie spełnione w całości lub części, jeżeli konsument zrezygnuje z zawarcia umowy
lub jej wykonania,
13) przewidują utratę prawa żądania zwrotu świadczenia konsumenta spełnionego
wcześniej niż świadczenie kontrahenta, gdy strony wypowiadają, rozwiązują lub
odstępują od umowy,
14) pozbawiają wyłącznie konsumenta uprawnienia do rozwiązania umowy,
odstąpienia od niej lub jej wypowiedzenia,
15) zastrzegają dla kontrahenta konsumenta uprawnienie wypowiedzenia umowy
zawartej na czas nieoznaczony, bez wskazania ważnych przyczyn i stosownego
terminu wypowiedzenia,
16) nakładają wyłącznie na konsumenta obowiązek zapłaty ustalonej sumy na
wypadek rezygnacji z zawarcia lub wykonania umowy,
17) nakładają na konsumenta, który nie wykonał zobowiązania lub odstąpił od
umowy, obowiązek zapłaty rażąco wygórowanej kary umownej lub odstępnego,
18) stanowią, że umowa zawarta na czas oznaczony ulega przedłużeniu, o ile
konsument, dla którego zastrzeżono rażąco krótki termin, nie złoży przeciwnego
oświadczenia,
19) przewidują wyłącznie dla kontrahenta konsumenta jednostronne uprawnienie do
zmiany, bez ważnych przyczyn, istotnych cech świadczenia,
20) przewidują uprawnienie kontrahenta konsumenta do określenia lub podwyższenia
ceny lub wynagrodzenia po zawarciu umowy bez przyznania konsumentowi prawa
odstąpienia od umowy,
21) uzależniają odpowiedzialność kontrahenta konsumenta od wykonania zobowiązań
przez osoby, za pośrednictwem których kontrahent konsumenta zawiera umowę lub
przy których pomocy wykonuje swoje zobowiązanie, albo uzależniają tę
odpowiedzialność od spełnienia przez konsumenta nadmiernie uciążliwych
formalności,
22) przewidują obowiązek wykonania zobowiązania przez konsumenta mimo
niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania przez jego kontrahenta,
23) wyłączają jurysdykcję sądów polskich lub poddają sprawę pod rozstrzygnięcie
sądu polubownego polskiego lub zagranicznego albo innego organu, a także
narzucają rozpoznanie sprawy przez sąd, który wedle ustawy nie jest miejscowo
właściwy.
Art. 385[4] [Konflikt formularzy] § 1. Umowa między przedsiębiorcami stosującymi
różne wzorce umów nie obejmuje tych postanowień wzorców, które są ze sobą
sprzeczne.
§ 2. Umowa nie jest zawarta, gdy po otrzymaniu oferty strona niezwłocznie
zawiadomi, że nie zamierza zawierać umowy na warunkach przewidzianych w § 1.
Art. 386 (uchylony)
Art. 387 [Niemożliwość świadczenia pierwotna] § 1. Umowa o świadczenie
niemożliwe jest nieważna.
§ 2. Strona, która w chwili zawarcia umowy wiedziała o niemożliwości
świadczenia, a drugiej strony z błędu nie wyprowadziła, obowiązana jest do
naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie
wiedząc o niemożliwości świadczenia.
Art. 388 [Wyzysk] § 1. Jeżeli jedna ze stron, wyzyskując przymusowe położenie,
niedołęstwo lub niedoświadczenie drugiej strony, w zamian za swoje świadczenie
przyjmuje albo zastrzega dla siebie lub dla osoby trzeciej świadczenie, którego
wartość w chwili zawarcia umowy przewyższa w rażącym stopniu wartość jej
własnego świadczenia, druga strona może żądać zmniejszenia swego świadczenia lub
zwiększenia należnego jej świadczenia, a w wypadku gdy jedno i drugie byłoby
nadmiernie utrudnione, może ona żądać unieważnienia umowy.
§ 2. Uprawnienia powyższe wygasają z upływem lat dwóch od dnia zawarcia umowy.
Art. 389 [Umowa przedwstępna] § 1. Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie
zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna
określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej.
§ 2. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie
został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym
przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie
strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich
wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która
wcześniej złożyła stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia
umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy
przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia.
Art. 390 [Skutki] § 1. Jeżeli strona zobowiązana do zawarcia umowy przyrzeczonej
uchyla się od jej zawarcia, druga strona może żądać naprawienia szkody, którą
poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy przyrzeczonej. Strony mogą w
umowie przedwstępnej odmiennie określić zakres odszkodowania.
§ 2. Jednakże gdy umowa przedwstępna czyni zadość wymaganiom, od których zależy
ważność umowy przyrzeczonej, w szczególności wymaganiom co do formy, strona
uprawniona może dochodzić zawarcia umowy przyrzeczonej. § 3. Roszczenia z umowy
przedwstępnej przedawniają się z upływem roku od dnia, w którym umowa
przyrzeczona miała być zawarta. Jeżeli sąd oddali żądanie zawarcia umowy
przyrzeczonej, roszczenia z umowy przedwstępnej przedawniają się z upływem roku
od dnia, w którym orzeczenie stało się prawomocne.
Art. 391 [Umowa o świadczenie przez osobę trzecią] Jeżeli w umowie zastrzeżono,
że osoba trzecia zaciągnie określone zobowiązanie albo spełni określone
świadczenie, ten, kto takie przyrzeczenie uczynił, odpowiedzialny jest za
szkodę, którą druga strona ponosi przez to, że osoba trzecia odmawia
zaciągnięcia zobowiązania albo nie spełnia świadczenia. Może jednak zwolnić się
od obowiązku naprawienia szkody spełniając przyrzeczone świadczenie, chyba że
sprzeciwia się to umowie lub właściwości świadczenia.
Art. 392 [Umowa o zwolnienie dłużnika] Jeżeli osoba trzecia zobowiązała się
przez umowę z dłużnikiem zwolnić go od obowiązku świadczenia, jest ona
odpowiedzialna względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie od niego żądał
spełnienia świadczenia.
Art. 393 [Umowa o świadczenie na rzecz osoby trzeciej] § 1. Jeżeli w umowie
zastrzeżono, że dłużnik spełni świadczenie na rzecz osoby trzeciej, osoba ta, w
braku odmiennego postanowienia umowy, może żądać bezpośrednio od dłużnika
spełnienia zastrzeżonego świadczenia.
§ 2. Zastrzeżenie co do obowiązku świadczenia na rzecz osoby trzeciej nie może
być odwołane ani zmienione, jeżeli osoba trzecia oświadczyła którejkolwiek ze
stron, że chce z zastrzeżenia skorzystać. § 3. Dłużnik może podnieść zarzuty z
umowy także przeciwko osobie trzeciej.
Art. 394 [Zadatek] § 1. W braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju
zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy
przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od
umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać
sumy dwukrotnie wyższej.
§ 2. W razie wykonania umowy zadatek ulega zaliczeniu na poczet świadczenia
strony, która go dała; jeżeli zaliczenie nie jest możliwe, zadatek ulega
zwrotowi. § 3. W razie rozwiązania umowy zadatek powinien być zwrócony, a
obowiązek zapłaty sumy dwukrotnie wyższej odpada. To samo dotyczy wypadku, gdy
niewykonanie umowy nastąpiło wskutek okoliczności, za które żadna ze stron nie
ponosi odpowiedzialności albo za które ponoszą odpowiedzialność obie strony.
Art. 395 [Umowne prawo odstąpienia] § 1. Można zastrzec, że jednej lub obu
stronom przysługiwać będzie w ciągu oznaczonego terminu prawo odstąpienia od
umowy. Prawo to wykonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie.
§ 2. W razie wykonania prawa odstąpienia umowa uważana jest za nie zawartą. To,
co strony już świadczyły, ulega zwrotowi w stanie niezmienionym, chyba że zmiana
była konieczna w granicach zwykłego zarządu. Za świadczone usługi oraz za
korzystanie z rzeczy należy się drugiej stronie odpowiednie wynagrodzenie.
Art. 396 [Odstępne] Jeżeli zostało zastrzeżone, że jednej lub obu stronom wolno
od umowy odstąpić za zapłatą oznaczonej sumy (odstępne), oświadczenie o
odstąpieniu jest skuteczne tylko wtedy, gdy zostało złożone jednocześnie z
zapłatą odstępnego.
Aby uzyskać więcej informacji skontaktuj się
z Kancelarią Prawną (Poznań)
tel. (061) 86-888-48
| |
Linki sponsorowane
|
