|
| |
Aby uzyskać pomoc prawną
skontaktuj się z
Kancelarią Radców Prawnych
Księga trzecia. Zobowiązania
 |
Tytuł I. Przepisy ogólne
|
Art. 353 [Pojęcie] § 1. Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od
dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić.
§ 2. Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
Art. 353[1] [Granice swobody umów] Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek
prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się
właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
Art. 354 [Sposób wykonania] § 1. Dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z
jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu oraz
zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone
zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom.
§ 2. W taki sam sposób powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania
wierzyciel.
Art. 355 [Należyta staranność] § 1. Dłużnik obowiązany jest do staranności
ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność).
§ 2. Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego
działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru
tej działalności.
Art. 356 [Wykonawca] § 1. Wierzyciel może żądać osobistego świadczenia dłużnika
tylko wtedy, gdy to wynika z treści czynności prawnej, z ustawy albo z
właściwości świadczenia.
§ 2. Jeżeli wierzytelność pieniężna jest wymagalna, wierzyciel nie może odmówić
przyjęcia świadczenia od osoby trzeciej, chociażby działała bez wiedzy dłużnika.
Art. 357 [Jakość rzeczy] Jeżeli dłużnik jest zobowiązany do świadczenia rzeczy
oznaczonych tylko co do gatunku, a jakość rzeczy nie jest oznaczona przez
właściwe przepisy lub przez czynność prawną ani nie wynika z okoliczności,
dłużnik powinien świadczyć rzeczy średniej jakości.
Art. 357[1] [Nadzwyczajna zmiana stosunków] Jeżeli z powodu nadzwyczajnej zmiany
stosunków spełnienie świadczenia byłoby połączone z nadmiernymi trudnościami
albo groziłoby jednej ze stron rażącą stratą, czego strony nie przewidywały przy
zawarciu umowy, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami
współżycia społecznego, oznaczyć sposób wykonania zobowiązania, wysokość
świadczenia lub nawet orzec o rozwiązaniu umowy. Rozwiązując umowę sąd może w
miarę potrzeby orzec o rozliczeniach stron, kierując się zasadami określonymi w
zdaniu poprzedzającym.
Art. 358 [Zasada walutowości] § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie
przewidzianych, zobowiązania pieniężne na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej
mogą być wyrażone tylko w pieniądzu polskim.
§ 2. (skreślony)
Art. 358[1] [Nominalizm; waloryzacja] § 1. Jeżeli przedmiotem zobowiązania od
chwili jego powstania jest suma pieniężna, spełnienie świadczenia następuje
przez zapłatę sumy nominalnej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.
§ 2. Strony mogą zastrzec w umowie, że wysokość świadczenia pieniężnego zostanie
ustalona według innego niż pieniądz miernika wartości. § 3. W razie istotnej
zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może po
rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić
wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone
w orzeczeniu lub umowie. § 4. Z żądaniem zmiany wysokości lub sposobu spełnienia
świadczenia pieniężnego nie może wystąpić strona prowadząca przedsiębiorstwo,
jeżeli świadczenie pozostaje w związku z prowadzeniem tego przedsiębiorstwa. §
5. Przepisy § 2 i 3 nie uchybiają przepisom regulującym wysokość cen i innych
świadczeń pieniężnych.
Art. 359 [Odsetki] § 1. Odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy
to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji
innego właściwego organu.
§ 2. Jeżeli wysokość odsetek nie jest w inny sposób określona, należą się
odsetki ustawowe. 3. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia , wysokość
odsetek ustawowych, kierując się koniecznością zapewnienia dyscypliny płatniczej
i sprawnego przeprowadzania rozliczeń pieniężnych, biorąc pod uwagę wysokość
rynkowych stóp procentowych oraz stóp procentowych Narodowego Banku Polskiego.
Art. 360 [Termin płatności] W braku odmiennego zastrzeżenia co do terminu
płatności odsetek są one płatne co roku z dołu, a jeżeli termin płatności sumy
pieniężnej jest krótszy niż rok - jednocześnie z zapłatą tej sumy.
Art. 361 [Związek przyczynowy; szkoda] § 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi
odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z
którego szkoda wynikła.
§ 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub
postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany
poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
Art. 362 [Przyczynienie się] Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub
zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu
stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.
Art. 363 [Naprawienie szkody] § 1. Naprawienie szkody powinno nastąpić, według
wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez
zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu
poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego
nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do
świadczenia w pieniądzu.
§ 2. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania
powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że
szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej
chwili.
Art. 364 [Sposób zabezpieczenia] § 1. Ilekroć ustawa przewiduje obowiązek
zabezpieczenia, zabezpieczenie powinno nastąpić przez złożenie pieniędzy do
depozytu sądowego.
§ 2. Jednakże z ważnych powodów zabezpieczenie może nastąpić w inny sposób.
Art. 365 [Zobowiązanie przemienne] § 1. Jeżeli dłużnik jest zobowiązany w ten
sposób, że wykonanie zobowiązania może nastąpić przez spełnienie jednego z kilku
świadczeń (zobowiązanie przemienne), wybór świadczenia należy do dłużnika, chyba
że z czynności prawnej, z ustawy lub z okoliczności wynika, iż uprawnionym do
wyboru jest wierzyciel lub osoba trzecia.
§ 2. Wyboru dokonywa się przez złożenie oświadczenia drugiej stronie. Jeżeli
uprawnionym do wyboru jest dłużnik, może on dokonać wyboru także przez
spełnienie świadczenia. § 3. Jeżeli strona uprawniona do wyboru świadczenia
wyboru tego nie dokona, druga strona może jej wyznaczyć w tym celu odpowiedni
termin. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu uprawnienie do dokonania
wyboru przechodzi na stronę drugą.
Art. 365[1] [Wypowiedzenie zobowiązań ciągłych] Zobowiązanie bezterminowe o
charakterze ciągłym wygasa po wypowiedzeniu przez dłużnika lub wierzyciela z
zachowaniem terminów umownych, ustawowych lub zwyczajowych, a w razie braku
takich terminów niezwłocznie po wypowiedzeniu.
Aby uzyskać więcej informacji skontaktuj się
z Kancelarią Prawną (Poznań)
tel. (061) 86-888-48
| |
Linki sponsorowane
|
